Işıltılı Yol

üşümüyorum bugün

günlerden sonra

bir ağacın, kocaman bir ağacın

çırılçıplak dallarını uyandırıyor

bahar

ve yüreğimi

içimdeki divaneye.

suskuya varmadan mevsim

söylemediği ne kalmış?

cevaplamadığı hatta kendince?

okuyorum tekrar tekrar

gözlerim, hafızam bahar…

aklıma yatıyor

uzanıp göğe bakıyorum

içime siniyor nefesim

aynı fikirdeyim hala

değişen hiç bir şey yok.

bilinmezliğin esaretinden değil bu geliş

bir yok oluşa hiç değil bu gidiş

sonsuza uzanan bir söylem

ışıltılı bir yolda yüzbinler; dizeler

tam da anladıkları gibi

hiç unutmayan çocuklar gibi

sevecen, demir gibiler

ve tek bir ses içten

‘sevgi ve dürüstlük’

gerisi lafügüzaf…

korkmuyoruz

üşümüyoruz

biliyoruz çünkü

iksler iks değil

ye’ler apaçık, ze zaman

– anlaşılmayan bir şey?

–  yok hocam.

Nisan 2017

Bekir Mutlu Gökçesu

Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve/veya temsilcilerine aittir.

 

 

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir