Kendime Mektuplar

Kendime Mektuplar(4)

Artık o yok. Orada durduğunu sanıyorum. O evde arabasında oturduğunu, arayıp sormam, uğramam gerektiğini, beni beklediğini düşünüyorum. Sonra o yok ki artık diyorum. Artık olmadığını ve hiç dönmeyeceğini, bana oğlum diyemeyeceğini hatırlamak içimi öyle tarifsiz yakıyor ki. Nasıl sakınır, takip ederdi beni. Ne zaman sapıversem ışıklardan gecelere telefonum çalar, geçiştirmeye çalışsam da ruhumu okur, doğru evine git, evden beni ara der, evde olduğumdan emin olmak isterdi. Son yıllarda gitgide telefonları azalmıştı ve bir an geldi tamamen kesildi. Ömrünce beni, sadece beni değil ailesini, sevdiklerini hep koruyup kolladı. Babam iyi bir insandı. Tatlı dilliydi. Herkesin onu sayıp sevdiğini gördüm hep. Dürüsttü, haksızlığa tahammül edemeyen cevval bir adamdı gençken. Hadsiz bir durumla karşılaştığında eyvah derdim, yürüyüp gidemez sözünü sakınmaz, mücadelesini,  münakaşasını her neyse mutlaka gereğini yapardı.  Babam haklıydı. Ben çocukken, gençken, orta yaşlarımda, işime gelmese de kimi zaman, babam hep haklıydı. Düşünüyorum da, bir insan her şeyi nasıl bu kadar kararında yapabilir, bu denli ölçülü olabilir? Şaşırdığım, saçmaladığım zamanlarım olmuştur yaşamımda ama babamın hiçbir konuda aşırıya kaçtığını, bizleri üzdüğünü hatırlamıyorum. Baba sağ ol anneme çok değer verdiğin için, çocuklarına çok değer verdiğin için, istikrarın ve her şey için sağ ol. İyi bir arkadaştı, onunla şiddetli bir kavgamızı da hiç hatırlamıyorum. Gülerdik, gezerdik, yer, içerdik beraber son birkaç yıla kadar. Son iki yıldır hastalık iyice bastırınca yürüyemez, konuşamaz hale geldi gitgide. Yine güldürmeye çalıştım aramızdaki bize has komikliklerimizle, hep gülmeye çalıştı, birkaç kelimede olsa konuşmaya çabaladı. Öyle güzel oğlum diyordu ki son ana dek kalan az gücüyle, uzatarak içinden, derinden. Sevgi doluydu ve her şeyin özeti gibi: oğlummm… Bir ara babam daha yaşar sanmıştım ki birden gitti(19.Şubat.2016). Son gecemizde yanına uzandım, çok sarıldım ona. Elimi sık baba dediğimde elimi sıkabiliyordu hala. Mete abim telefonda ona ormancıyı söyledi yine bilmem kaçıncı kez, ilk defa duyuyor gibi dikkatle dinledi ve oğlummm dedi son kez ona (yavrummm dedi pardon abimin de doğrulamasıyla ben de hatırladım düzeltiyorum, bu da ilginç genelde oğlum derdi bizlere). Sonra Mehmet abimle görüştük, ona da son sözü selam oldu. Bazen daha uzun cümleler kurmak isterdi, bir şeyler anlatmak son zamanlarda,  kimi dediklerini anlayabiliyordum, genelde annenize iyi bakın diyordu. Son gecemizde de bana ısrarla bir şeyler, her şeyler söylemek istedi ama anlaşılmıyordu artık. Birden o kadar ağırlaştığını bilmiyordum, iyi ki uğramışım, sarılmışım ona.  Ve sonra uyumaya başladı babam. Ertesi günün akşam saatlerine kadar sürdü bu uyku zar zor nefeslerle. Tam annemle başını kaldırıp yastığını düzeltelim, sırtı terlemiş çamaşırını mı değiştirelim, sırtına bir havlu mu sokalım derken babam kollarımda tık diye gitti, zar zor aldığı nefesler bir anda bitti. Öbür tarafa geçmek için ufacık bir itekleme bekler gibi hani. Önce inanamadım bir süre, keşke hiç ellemeseydim dedim hatta. Sonra yüzüne yayılan tebessümü gördüm net olarak. O kadar da zor değilmiş ölmek oh bitti, üzülmeyin der gibi. Haliyle korkuyordu sondan, nasıl olacak ki gidiyorum ben dediğinde, çocuk olma Burhancım ne ölmesi derdim. Gözleri yaşlı gülmeye dururdu. Evet, babam yok artık, gitgide derinleşen bir boşluk. Uzun süre alışamadım yitip gittiğine. Orada, o evde duruyor ve ona gitmem gerekiyor gibi geliyordu başta hep. Sonra babam yok artık, yok ki demeye başlayınca dünyada güya çok önemli hiç bitmeyen işlerimin büyük bir bölümü bitmiş gibi hissettim. Ya da babam yoksa ne işi gücü gibi bir vurdumduymazlık veya babam öldü daha başka ne olsun ki gibi bir boş vermişlik, böyle yani. Ama en çok, dünyada beni düşünen, benim için endişelenen kimse kalmamış gibi hissediyorum…

Bekir Mutlu Gökçesu

Mayıs 2016

Bu yazının her türlü telif hakkı yazarın kendisine ve/veya temsilcilerine aittir.

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir