Kendime Mektuplar ( Devamı 14/02/2019)

14/02/2019      Yağmur yağmakta, akşam olmakta. Mevsim dönüyor artık bahara. Çocukluğum aklıma gelir hep böyle havalarda. Kimi aynı böyle usulca kimi bardaktan boşanırcasına sanki hep yağmur yağardı çocukluğumda. İlkokula başlamadığım henüz sokağı hiç bilmediğim çağlarda yağmur yağar bir pencereden bakar dururdum annem de olurdu çoğu yanımda. Mühim bir şey oluyormuş gibi dışarıda uzun uzun bakmak merakla ne manaya geliyorsa işte bilmiyorum hoşuma giderdi. Yağmurun sesi, tıkırtıları hep güzeldi. Biran önce evlerine girebilmek için hızlı adımlarla sokakta yürüyen insanları izlerdik. O sırada sular hızlı bir seyirle kayardı yokuş aşağıya.   Annemin sofrası akşam yemeği için hazır babamı, ağabeylerimi beklerdik bir yandan esasında. Az önce karşı çatıdan suların süzülüşüne bakarken o günleri hatırladım. İçimi çocuksu bir huzur kapladı yanında biraz hüzün. Gayet sadeydi yaşamlar şimdiki teferruatların hemen hemen hiçbiri yoktu. Şahane mahallelerimizde harika insanlar yaşardı. Bu nostaljik anımsamalar da çok sıradanlaştı fakat bir yaşa gelince bu geri dönüşler illaki oluyor. Hatıralar güzel tabi ancak asıl özlediğimiz insanlarımız, çocukluğumuz ve ana babalarımızın çakı gibi genç halleri sanırım.   Şimdi hava karardı, karşılarda bilmem kaç katlı muamma binalardan müteşekkil bir sürü siteler ışıl ışıl şimdi.

Devam Edecek

Yazan:Bekir Mutlu Gökcesu 2019    

Bu denemenin her türlü telif hakkı yazarın kendisine ve/veya temsilcilerine aittir.

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir