Kendime Mektuplar(7)

Öyle görünüyor ki yine uykusuz bir gece. Yorgun gölgesine bakılacak olursa bıraksa kendini uyuyacak belki de. İzliyorum, sürekli bir şeyler yazıyor, genelde kederli, düşünceli bir hali var. Onu gördükce çok düşünmeye çalışan hiç bir şey düşünemez, çok çabalayan hep boşa kürek çeker gibi bir hisse kapılıyorum. Sigara için balkona çıkıyor arada, çektiği duman mı acı mı belirsiz. Karışık, ne yapacağını bilemiyor sanki fakat bir yandan da hep bir dik duruş çabası içinde. Birkaç ay oldu yan daireye taşınalı, asansörde gözgöze geldik birkaç kere, selam verdik birbirimize. Sakin, zararsız birine benziyor ve kibar son derece. Gülünce içi görünüyor, yüreği ferahlatan hoş bir duruşu var. Ancak hepsi bu kadar. Yüzbin yıl geçse aradan merhaba, merhaba, gülümseyen bir yüz, daha fazla yaklaşmak imkansız, yaklaşmasını beklemek nafile. Sessizce gelip giriyor evine, sabah erkenden aynı şekilde çıkıp gidiyor, bilmem nereye?  (Devamı Var)

Bekir Mutlu Gökcesu

Bu yazının her türlü telif hakkı yazarın kendisine ve/veya temsilcilerine aittir.

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir