“Vefa mı? ”

“kaçın geliyor”

“defolun bahçemden, anne babaları hiç terbiye vermiş mi bak hele, bir tane kiraz komadınız ağaçlarda, hayır yeşil meşil, kızarmadan tövbe tövbe ya resul allah, eşek sıpaları bıktım sizden”

Az ötede toplaşır çocuklar nefes nefese.

“tele takıldı pantolonum annem fena pataklayacak”

“esas muallim canımıza okuyacaktı az daha, nerden çıkıp geldi o aniden”

“azcık versene lan hep kendin yiyon”

“al bak bunlar kırmızı”

“hadi şenol’u da çağırıp üçerden maç yapalım”

“şenol gelemez cezalı, aşıdan kaçtığı için sokak yasak ona”

“hadi arsaya o zaman, hürraaaaa”

Arsa, şehrin göbeğinde mahallenin arka tarafında uçsuz bucaksız bir dünya, savaşılır, kılıççılık oynanır, güz sonları iğdeler olur orda, baharda yemyeşil yeşerir bir orman gibi, piknik yapılır çocukça, ateş yakılıp patates közlenir mesela. Küçük tepecikler dağ gibi gelir çocuklara, doyum olmaz arsada oyunlara…

 

Karşı pencerenin camından ikram gözüme,

kadim bir dost yüzü gibi, giderayak gün batımı.

Hiç keyifsiz bakar mı vazodan sarı çiçekler?

Bakıyorlardı evet…

Ve kupkuru bir sitemi çağrıştırır haykırışları;

“vefa mı? ”

Görüşümün aymazlığında elime geldi zaman tutuldu…

Eski akşamlar aklıma…

Biz bütün çocuklar akşam olunca güle oynaya,

el verir taşırdık güneşi minicik avuçlarımızda.

Aman yanmasın yer, gök, doğru karşı tepeye,

sonra hep beraber yuvarlanırdık öteye, beriye, mutluyduk…

Derken denizleri düşledik,

özgürce akmalıydık elbette zamanı gelince,

dolmalı, boşalmalı, aşmalıydık kendimizi, her şeyi,

eminim başardık da bunu epeyce…

Ve fakat buluşmalıydık, karışmalıydık büyük denizlerde.

Karışmasına karıştık da buluşmayı beceremedik işte…

Aslında hep bekleşip durduk hasretle bir yerlerde,

kavilleşmeyi unutmuştuk galiba çekip gitmeden önce.

Vakıa hasret de, kavil de yüreklerde…

Kupkuru adamların ağızlarında bir dolu laf…

Çalış dedilerdi oysa bize, çalışmaya durduk biz de…

Hiç keyifsiz bakar mı sarı çiçekler, ilahi?

Bakıyorlar vallahi…

Biz bütün çocuklar akşam olunca güle oynaya…

Bekir Mutlu Gökcesu 2006

Bu şiirin/yazının her türlü telif hakkı şairin/yazarın kendisine ve/veya temsilcilerine aittir.

 

 

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir