Yeni Hikaye -11-

Günler gelip geçti. Birçok şey oldu. Yitirdiğimiz insanlar, üzücü olaylar, elem ve bolca gözyaşı. Tebessümler,  sevinçler de oldu elbette, doğanlar oldu mesela güneş gibi dünyamıza, ailemize, başka güzel şeyler de oldu. Yalnız kahkahanın nesli tükendi adeta, sahi neden eskisi kadar çok gülemiyoruz doya doya? Buna bir çare bulmalıyız, kahkahayı hatırlamaya çalışmalıyız ne yapıp edip. Netice olarak hayat devam ediyor ve hala kış, hava soğuk ama bahar gelecek biliyorum. En önemlisi bundan sonra ne yapacağımı biliyor olmak, bu rahatlatıcı bir duygu.

Benim açımdan önemli bir gelişme hayallerimin gerçekleşmeye başlaması. Belki her şeyin olduğu gibi hayallerin de gerçekleşmesi için bir eşref saati var fakat yine de hayallerini ertelememeli, üstüne gitmeli insan sanki. İçten istenir harekete geçilirse imkânsız zamanlarda bile hayallerin gerçekleşebileceğini görüyor, yaşıyorum çünkü.

***

1946-47 yılları sanırım, malum o yıllarda askerlik uzun sürüyor, büyükbabam Bilecik’de yedek subay, bölük komutanı yüzbaşıdan sonra geliyor. Aynı zamanda Bilecik-İstanbul hattının muhafız komutanı trenle sürekli gider gelirmiş. Bir gün annem hayatında hiç görmediği ve merak ettiği denizi görmek için babasına onu da götürmesi için ısrar etmiş. Kızını kıramayan büyükbabam trene mutat refakatlerinden birinde annemi de götürmüş.  Haydarpaşa’da merdivenlerden inip bir odaya girmişler. O odada işleri uzayan babasını beklerken tek başına epeyce sıkılan annemin deniz görme hayali büyük bir umutsuzluğa dönüşür. O sırada odadaki yüksekçe pencereyi fark eden annem bir sehpa bulup üzerine çıkar, yetmez bir şeyler daha bulur üstüne koyar ve parmakları üzerinde yükseldiğinde nefis bir manzara ile karşılaşır, evet annem daima bir yolunu bulur, deniz orada bütün içeriği ve ihtişamı ile durmaktadır. Uzun bir süre büyük bir mutlulukla denize bakakalan annemi o vaziyette bulan, oldukça da endişelenen büyükbabam onu alıp denizin yakınına götürür ve birlikte unutulmaz güzel bir gün geçirirler. Umut ve umutsuzluk hayatın içinde yan yana durur çoğu zaman, bir pencere, bir yol bulunur mutlaka.

Bitti

Yazan:Bekir Mutlu Gökcesu 2015

Bu hikayenin her türlü telif hakkı yazarın kendisine ve/veya temsilcilerine aittir. 

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir