Şiirlerim

Yol Alırken İçimde Mevsimlerce

İçim mevsim, mevsim

Odam loş, aynada siluetim

Bakıştık, gülüştük birbirimize

Gözlerimden girdim içerime

 

İhtiraslar, ihanetler, kalleşlikler

Dünyadan, tarihten utanç örnekleri

Yüzyıllardır insanın insana ettikleri

Buzuldan birer sarkıt dikit gibi

Acıyor, üşüyor içimin kuzey kutbu

Görmek, düşünmek ve burada donmak

İstemiyorum, kaçıyorum öte iklimlerime

 

Ve işte kar yağmış ruhumun tepelerine

Bir köy kokusu, saflığım, eteklerinde

Nisan iniyor yağmur, yağmur derelerime

Çağıl, çağıl çağlayanlar patlıyor hücrelerimde

Hayat veriyor can damarlarıma, nehirlerime

Mayıs yürüyor papatya, papatya yüreğime

Artık aşkım, baharım yemyeşil vadilerimde

Canım feda olasıca sevdalarım, hazlarım

Gonca, gonca açmış gül bahçelerimde

 

Ve işte yazım, benim alın yazım

Beyazlar giymiş, ıtır kokar kadınım

Beni özlemekte, beni beklemekte

Gönlümün en sıcak memleketlerinde

Köpürüyor  deniz uçuşan eteklerinde

Yakarır gibi açmış ellerini gökyüzüne

Döküyor denizi avuçlarından dirseklerine

Yüzüne, dudaklarına ve göğüslerine

Islanmış elbisesi yapışmış tenine

Sarılıyoruz, sevişiyoruz…

Ruhumun en kuytu köşelerinde…

 

Kalbimin çarpıntısıyla irkiliyorum

Gözlerimden kendime dönüyorum

Böyle yol alırken içimde mevsimlerce

Dışarıda Eylül, hüzünlü bir seremoniyle

Odam loş, baktım aynadaki resmime

Biraz kızarmışım, biraz sararmışım

Eylül bulaşmış ellerime, yüzüme

Bekir Mutlu Gökcesu 2003

Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve/veya temsilcilerine aittir.

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir